MySpace a place for friends

Real songs, with choruses and everything. Unless the song doesn’t need one. There’s nods to the classics and winks to the contemporaries. There’s grim realities wrapped up in soaring melodies, there’s dreamlike sequences in four-time straightforwardness. There’s just... good songs.

Parson Brown are a Dutch six-piece band that hails from the Utrecht region. They have been together in this line-up for two odd years, and will release their debut album The Farewell State in February of 2008. The album is something that simply needed to be made, considering that each and every childhood dream in each and every life should be fulfilled.

Over the last few years, singer/guitarist Danny and bass-player André have been working on no fewer than a hundred songs together. They all come about in the same way: Danny will write them in his attic room, take them to his 'musical conscience' as he calls him, and together they will aim to fabricate the perfect song.

Danny and André used to be in a progressive metalband called Nest, together with guitarist Mark. They were doing stuff that was so far ahead of its time that it got boring, and difficult. The band imploded, and nothing much happened for a while, except life. Unsatisfactory as that can be, Danny started to record songs that had been lying around for a while, together with André. They felt liberated from the difficult writing process of progressive metal: no longer did they have to have seventeen different time-measures in every song, no longer did every song have to be about teenage alienation. The songs that came out were simple and bare. With the help of a computer, they started to put arrangements to the songs, and discovered that they could well be played by a band. Maverick guitarist Mark was called, keyboard-player Rolf was contacted, and a drummer was found- there was a band. And they were to be called Parson Brown.

In the meantime, Danny found himself working with Holland’s number one DJ of the 80’s and 90’s, Erik de Zwart. They had a mutual love for Pink Floyd and bad jokes, and became friendly. Trusting his employer’s fine ear for good music, Danny played some Parson Brown songs to his mentor. And he liked them. A lot. De Zwart told the band they could make an album with an artistic carte blanche, so they did.

In April and May of 2007, The Farewell State was recorded at Bullet Sound Studios, with legendary engineer Han Nuijten. He was able to capture the essence of each and every song Danny and André had worked on, and the result is phenomenal- The Farewell State is a captivating album full of real songs. With choruses and everything. And violins, which none of the band members could reproduce on stage. Therefore a violin player was recruited. With the addition of top-skilled Merlijn Lamers Parson Brown became a six piece band.

So that’s the history, in a nutshell. There’s really not much need to say that some of the bandmembers work in the television industry, nor that some of them have kids. Cute ones, too.

'Jij moet een boek schrijven. Je hebt een boek in je.' Tientallen keren kreeg Danny Gordijn hetzelfde dringende advies van Erik de Zwart. Telkens was het antwoord van Danny hetzelfde: 'Nee, ik kan beter een plaat maken.'

Het was in de tijd dat Erik de Zwart op TMF wekelijks de Top 40 presenteerde dat de twee elkaar leerden kennen. Erik praatte de clipjes aan elkaar met teksten die door Danny waren geschreven. Een prima werkrelatie, mede gevoed door een gedeelde passie voor Pink Floyd. Logisch dus dat het tweetal in juli 2005 samen afreisde naar Londen voor het reünieconcert van de legendarische band op Live8. Op de terugweg wederom het bekende ritueel: 'Jij moet een boek schrijven.' 'Nee, een plaat.' In de euforie van het moment viel Erik uit zijn rol: 'Laat dan maar eens wat horen, van die rotzooi.' Wat hij te horen kreeg was een demo van vijf liedjes, opgenomen voor te weinig geld in de slechtste studio van Nederland. Lang niet perfect, maar ook niet de rotzooi die hij dacht aan te treffen. De interesse was gewekt.

Op dat moment waren de eerste hoofdstukken van de geschiedenis van Parson Brown al geschreven. Al sinds de jaren negentig werkte Danny met schoolvriend André van Arnhem aan een omvangrijk muzikaal oeuvre. Thuis, op een zolderkamertje, knutselden ze meer dan honderd zeer uiteenlopende liedjes bij elkaar. Daar deden ze verder weinig mee, totdat ze besloten maar weer eens een band op te richten. Ze zochten het dicht bij huis en kwamen terecht bij muzikanten die ze al vanaf de middelbare school kenden, Rolf Hofkes en Mark Solleveld. Een drummer vonden ze op Marktplaats, maar die werd na verloop van tijd vervangen door Rob van ’t Veld, die met André weer in een ander bandje speelde. Binnen de context van Parson Brown groeiden de liedjes langzaam naar elkaar toe en ontstond er een onmiskenbaar eigen geluid.

Gestimuleerd door De Zwart, die inmiddels samen met Pim van der Kolk het platenlabel 21st Century Music opzette, stak de band veel tijd en moeite in het uitwerken van een stapel demo's. Het resultaat maakte indruk: Parson Brown kreeg niet alleen de beschikking over een ruim budget voor de opnamen van een album, maar ook carte blanche in artistiek opzicht. In het voorjaar van 2007 werd het debuutalbum opgenomen in de Bullet Sound Studio’s in Nederhorst den Berg. Zelf geproduceerd, maar wel in nauwe samenwerking met de zeer gerenommeerde engineer Han Nuijten.

The Farewell State, zoals het album heet, laat een volwassen rockband horen met een frontman die een intrigerend stemgeluid weet te koppelen aan een indringende performance. Herinneringen aan seventies-progrock en David Bowie dringen zich op, invloeden van Nick Cave, Elbow en dEUS klinken door. Maar of het nu gaat om de folky opener The Line, de energieke rock van Waterhole Surfer en Kotla, de pure pop van Mexican Standoff en Nothing Lasts Forever of de monumentale sleutelnummers The Trees That Whisper en The Velvet Fist, altijd staat het liedje voorop.

In november 2007 kwam de eerste single uit, Waterhole Surfer. Die kon en kan rekenen op flink wat airplay op zenders als 3FM, KinkFM en TMF. Parson Brown speelde live en met veel succes in o.a. Nachtegiel (3FM), het Radio 1 Journaal en TROS Muziekcafé (Radio 2). De tweede single Mexican Standoff (maart 2008) zorgde voor de eerste hitnotering (nr. 28 in de Single Top 100). De succesvolle lancering van het album, op 17 april 2008 in Hotel Arena in Amsterdam, viel samen met de lancering van platenlabel 21st Century Music van Erik de Zwart, hetgeen garant stond voor flinke media-aandacht. In Hotel Arena presenteerde Parson Brown ook violiste Merlijn Lamers voor het eerst aan de wereld. Inmiddels is de derde single The Trees That Whisper hard op weg een grote hit te worden en lijkt ook Frankrijk te vallen voor de charmes van het zestal.

Parson Brown is vernoemd naar de sneeuwpop die figureert in de kerstevergreen Winter Wonderland. Overigens kwam Parson Brown al voor in een gedicht in 1896, bijna veertig jaar voor Winter Wonderland geschreven werd. Dat maakt Parson Brown een tikkeltje mysterieus. Wie hij precies is en waarom hij doet wat hij doet, is voor niemand volstrekt duidelijk.

Bezoek www.parsonbrown.nl voor meer informatie.