=======================================
=======================================
----------------------------------------
----------------------------------------------
----------------------------------
εδιτόριαλ
---------
πότε πότε τα δειλινά μια όψη, με κοιτάζει απ'τα βάθη ενός καθρέπτη...
κάποτε μου είχε ζητήσει να της πω πως βρίσκει κάποιος τον τρόπο να μισεί την ζωή του. πως είναι δυνατό κάποιος να θέλει να γίνει αυτόχειρας και να καταδικάσει τον εαυτό του στο θάνατο. πως κάποιος από το κρεββάτι του πόνου και τον κόσμο της ανίατης αρρώστιάς του, να επιζητά την λύτρωση με την ευθανασία.
ίσως για πολλούς τα λόγια αυτά φαντάζουν μακάβρια, σκοτεινά και απόκοσμα. ίσως για λίγους τα λόγια αυτά, τα ίδια φαντάζουν ρεαλιστικά.
μα σαν και αυτήν πρέπει η ψυχή του καθρέπτη να μας δείχνει. την ίδια μας την όψη.
αυτή η όψη τώρα παραμένει περιτριγυρισμένη από τέσσερεις τοίχους. με τον καθρέπτη μου να κοσμεί τον πρωτο. ένα παράθυρο στον δεύτερο νεκρό κρεμασμένο. ένας ξεθωριασμένος από τον καιρό πίνακας στον τρίτο. ο τέταρτος ακόμα και τώρα παραμένει άδειος.
για τον πρώτο επέλεξα τον καθρέπτη και αφαίρεσα το πλαίσιό του. για τον δεύτερο κρέμασα μία δαντελωτή κιτρινισμένη κουρτίνα. για τον τρίτο άφησα το χρόνο τα σημάδια του να δείξει. και τον τέταρτο δεν τον άγγιξα καθόλου.
τον άφησα άδειο, κενό για να μου θυμίζει τους νεκρούς μου πια εαυτούς.
τώρα το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή είναι τα λόγια του kahlil gibran:
μία μέρα καθώς έθαβα έναν από τους νεκρούς εαυτούς μου, ήρθε ο νεκροθάφτης και μου είπε:
-"απ'όλους όσοι έρχονται εδώ να θάψουν, συ μονάχα μου αρέσεις".
-"σ'ευχαριστώ", του απάντησα, "αλλά γιατί σου αρέσω;"
-"γιατί έρχονται κλαίγοντας και φεύγουν κλαίγοντας. μόνο εσύ έρχεσαι γελώντας και φεύγεις γελώντας", μου αποκρίθηκε.
[from Google..somewhere]
-----------------------------------------------
..
. Αν ψάχνεις για κάτι το διαφορετικό,
Online Now!
