THIS IS DENNIS

Als je een artiest beter wil leren kennen; wil weten wat er achter de nummers schuilt, achter die mooie foto’s of dat leuke interview, ben je meestal aangewezen op de biografie. Nu is juist dát stukje tekst vaak niet zo verhelderend als zou moeten; niet zo gemeend als je zou hopen en lang niet zo persoonlijk als je zou willen. Dennis wilde dit anders aanpakken en vroeg een van haar goede vriendinnen de biografie te schrijven. En zo geschiedde...

Dennis – of eigenlijk Denise van Donselaar – heeft altijd al veel te vertellen gehad en zou ook zonder haar zangtalenten het podium op kunnen stappen. Simpelweg om te vertellen; vooral verhalen waarin vreemde typetjes, stemmetjes en accenten voorkomen, want dat is haar specialiteit. Als ze terugkomt van één van de internationale tripjes die ze voor haar muziek maakt, kan ze mij nog wekenlang vermaken met haar nieuw opgedane inspiratie. En belangrijker nog; ze kan al deze inspriratie ook in haar nummers kwijt! In Throw your money on the floor bijvoorbeeld, vertelt ze hoe ze in Miami, waar ze met producer Salaam Remi een aantal nummers opnam, met de hele entourage van meneer Remi in een supersjieke stripclub belandde, waar zij – als enige vrouwelijke gast – haar ogen uitkeek naar al die lapdances; vliegende dollarbiljetten, enorme booties en naaldhakken die parmantig door bergen papiergeld heen stapten.

Het is natuurlijk niet allemaal gekkigheid wat de klok slaat; ook serieuzere thema’s kan Dennis goed in haar nummers kwijt, wat meteen laat zien dat ze sinds haar debuutalbum ouder en volwassener is geworden. Op liefdesgebied bijvoorbeeld, zoals ze in Mistake laat horen, gebeurden er dingen waarvan ze nu vindt dat die niet slim zijn geweest. Net als bij de meeste van onze vriendinnen, is er van alles veranderd in het leven van Dennis, die inmiddels een kwart eeuw is geworden. Maar niks geen quarter-life crisis voor Dennis; ze schrijft haar gedachten van zich af, wat nummers oplevert als Spotlight en Headlines, beiden over de keerzijde van roem en massamedia; hoe bepaalde ontwikkelingen van deze tijd voor sommige mensen helemaal verkeerd kunnen uitpakken.

Muzikaal gezien beluistert Dennis alles wat haar maar raakt of beweegt, het hoeft niet in de hitlijsten te staan, maar als dat wel zo is zal ze iets daarom niet minder waarderen. Dat is het fijne aan zowel Denise persoonlijk als Dennis de zangeres: ze probeert altijd onbevooroordeeld te zijn en zonder pretenties te handelen, een combinatie die zorgt voor een wereld van mogelijkheden. De afgelopen jaren is Dennis begonnen die wereld te ontdekken, waardoor ze op allerlei plekken en met verschillende mensen heeft kunnen werken. Door al die nieuwe indrukken, en het schrijven van uiteenlopende nummers, werd voor haar stilaan duidelijk welke weg zij in moest slaan. Muziek is Dennis met de paplepel ingegoten. Letterlijk bijna, als je bedenkt dat ze praktisch opgroeide in de studio van haar vader, waar voortdurend muzikanten in en uit liepen en altijd wel iemand op een gitaar aan het tokkelen was of een riedeltje speelde op de mooie zwarte vleugel. Er klonk altijd muziek in huize van Donselaar, waaronder van Marvin Gaye en Donny Hathaway, maar ook Bonnie Raitt en James Taylor bereikten haar jonge muziekhart.

Toen Dennis later het ene na het andere optreden verzorgde begon het besef door te dringen dat hier meer aan de hand was dan zomaar een aangename samenloop van omstandigheden. In het bandje dat uit de middelbare school voortkwam, speelde soul altijd de muzikale hoofdrol, maar Dennis had nog wat tijd nodig om haar definitieve pad uit te stippelen, zowel persoonlijk als op muzikaal gebied. Daarbij had ze gewoon nog wat wilde haren te verliezen, wat haar de eerste porties levenservaring opleverde – luister maar naar You piss me off op het debuutalbum “Her name is Dennis”, of Today, waarin zij een hevige verliefdheid van de daken schreeuwt. Zingen is zonder twijfel serious business geworden voor Dennis maar de wilde haren zijn absoluut niet verdwenen.

Zoals die keer bij ‘De Vrienden Van Amstel LIVE!’ in 2008. Toen ze gevraagd werd, wist ze van te voren niet wat voor inkijkje dit haar in de Neerlandse rock ‘n rollwereld zou geven. Verheugd over zoveel artiesten van Hollandse bodem die net zo in waren voor een feestje als zijzelf stelde ze in al haar enthousiasme haar kamer – door een vreemde speling van het lot was haar de executive suite toegewezen - ter beschikking voor een heuse afterparty, die eindigde in filmische beelden van lege minibars en badkuipen vol meer en minder bekende artiesten. Hoe ik dit weet? Dennis had ook mij doodleuk de hotelkamer binnengesmokkeld.

Terug naar de soul. Zoals dat gaat met artiesten: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het nieuwe – soulvollere – geluid past volgens mij het beste bij Dennis als persoon en als zangeres. Zo blijkt maar dat ze vooral niet anders moet willen zijn dan haar eigen zelf want die is fantastisch en ik kan het weten. Zolang ze dit onthoudt, geloof ik dat het helemaal goed komt met haar.