Michel Walgraeve

About me:

Next shows: 11.12.2009 - 03.01.2010: Gallery 'De Gouden Ketting' Halle *** 24 & 25.04.2010 @ KiK's House + Atelier Curcuma Brussels /// Michel Walgraeve nous confronte au menaçant, à l'intrigant, à l'irrégulier, au chaos de l'expérience urbaine, mais aussi à la face captivante, attirante et sensuelle de celle-ci. Le travail de Walgraeve hurle une affirmation crue de la vie. (Aton Peltier) /// Red, blue, green, yellow, black, white… Colors, Lights, Shadows… Creations, reflections, inspirations… Distill so specific an EQUILIBRIUM, a RHYTHM, a UNISON, from that chaos of the Vast CHROMATISM Which kindle a LIGHT and COLOR of meaning in the emptiness of mere being a canvas. (Chel di Trine) /// Encore presque fraîche, huileuse, la peinture colle à la toile. le rock-'n-roll en dégouline,le jazz coule imperceptiblement. Est-ce de la tristesse? C'est la mélancolie du passé dans cet avenir. Regardez sous les couches de peinture et voyez: votre histoire. (Filip Vannieuwenhuyze) /// Wanneer je het werk van Michel Walgraeve ziet, springen eerst de originele kleur- en textuureffecten in het oog. Wanneer je indringender kijkt merk je dat hij ons doorheen zijn kunst een boodschap probeert mee te delen. Twee thema’s komen steeds terug. Een eerste thema is ‘leven ondanks de onmogenlijkheid te leven’. Met sterke, erg persoonlijke evocaties neemt Michel ons mee doorheen zijn eigen rusteloze geest, waar het leven zich afspeelt in een op zijn minst in verval geraakte, soms verwoeste grootstad. Hij confronteert ons met het bedreigende, het vervreemdende, het ontregelende, het chaotische van de urban experience, maar ook met het spannende, het verleidelijke, het zinnelijke ervan. Een tweede thema is ‘de cyclus van onstaan en vergaan’. Het universum deint uit en zal ooit weer inkrimpen, metaal wordt gesmeed en roest weg, mensen en dieren takelen af en verdwijnen, maar tegelijkertijd ontstaat er weer nieuw leven. De toevoeging van zout of zand aan de olieverf creeërt een textuur die dit organisch gebeuren nog onderstreept. Michel Walgraeve’s werk schreeuwt een rauwe affirmatie van het leven uit. De zekerheid dat ondanks de pijn, ondanks de kwelling, ondanks het verlies, het aan ons is om er wat van te maken. (Aton Peltier) /// Michel Walgraeve, Brusselaar zoals ik, stadsmens, kleurengek... Hij werkt met olieverf. Heel gewoon. Met acrylverf. Heel gewoon. Maar dan is er die zwarte metaalverf. Ik heb ook zo’n pot in de kelder staan, voor mijn oude hek. Vooruit, ook nog gewoon, dat. En dan is er rijst. En zand. En zout. Michel Walgraeve laat in zijn abstracte doeken zien dat de schilder ook altijd een scheikundige is. Doeken zei ik. Jazeker, die zijn erbij. Maar Walgraeve schildert ook op fotopapier. Schildert. Krast. Smijt. Wroet. En zijn materiaalkeuze heeft vreemde gevolgen. Walgraeve vertrouwde me toe dat hij soms luistert naar zijn schilderij. Jazeker, luistert. Hoe dat schilderij in wording craqueleert. Hoe het zichzelf vorm aan het geven is. Want Walgraeve laat het toeval toe in zijn werk. En dat toeval doet vreemde dingen met de abstractie, een abstractie die bij anderen toch zo vaak cerebraal wordt, droog, doods. Soms lijkt Walgraeves werk wetenschappelijk: je ziet beelden zo van onder de microscoop. Soms fantastisch: draken, sauriërs, hellemonsters. Één klein werk kun je zo gebruiken als affiche voor een theaterstuk van die andere Brusselaar, Michel de Ghelderode, tuk op duivels en demonen. (Geert van Istendael - Halle, Galerij de Ontdekking van de Hemel, 14.XI.’08).